توجیه رای در انتخابات!

بیشتر افراد جامعه بر این باور هستند که اگر در انتخابات ریاست جمهوری پیش رو رای ندهند یا مسوول میمانند یا اینکه رقبا و یا مخالفین آنها به این کرسی دست پیدا می‌کنند. در این شکی نیست که در اسلام انتخاب ذعیم و پیشوا یک وجیبه بوده و سهم گرفتن در انتخاب و تعیین آن از مسوولیت های هر مسلمان به شمار می‌رود. اما افغانستان؛ آنچه که در چند دهه‌ی گذشته شاهد بودیم، هیچگاه رای مردم و انتخابات شفاف نتیجه‌ی انتخاب رییس‌جمهور در این کشور نبوده و تا حال هم هرکی بر سری این کرسی شرم گین تکیه زده، به خواست و فرمایش دست های بیرونی بوده و است.

جالب اینکه؛ تا حال بعد از اتمام پروسه‌ی هر انتخابات در افغانستان، مردم هم به نتیجه باور نداشته اند و هم خودشان زمزمه‌ای استعماری بودن و انحصاری بودن این پروسه را می‌کردند. حتی رای اکثریت مردم این بوده که دیگر هیچگاهی در این پروسه های دراماتیک سهم نگرفته و رای خود را استعمال نخواهند کرد. اما با گذشت چندی همان گونه که از مردم عام جامعه توقع می‌رود، دیده شده که با تحت تاثر قرار گرفتن رسانه های صوتی و تصویری، کمپاین های عوام فریبانه و تشویق های مادی و منحرف کنند، مردم دوباره با تصمیم درست خود شک کرده به پای صندوق های رای که هیچ گاه شمارش آنها نتیجه‌ای انتخاب ذعیم شان نبوده، می‌روند.

در پهلوی این همه؛ توجیه هات علمای کم دانش و غیر متفکر اسلامی طوری بوده که آنها به جای نظراندازی دقیق پیرامون اصل مسٔله و برداشت عاقلانه از آن، آنها در فروعات مسٔله بحث نموده، گاهی تشکیل کمیسیون انتخابات را نا جاییز و ناسالم می‌پندارند، گاهی یک کاندید را مدح و دیگری را ذم می‌کنند که گویا انتخاب یک کاندید نسبت به دیگری از نظر شرعی درست‌تر و جاییزتر است و گاهی هم در افغانی و غیر افغانی بودن پروسه تاکید می‌کنند، که گویا اگر این پروسه افغانی باشد از نظر شرعی مشکل ندارد.

این توجیه آنها به آنچه می‌ماند، در حقیقت شما داخل کلیسا شده اید و می‌خواهید به طریقه‌ ای اسلامی عبادت کنید، در حالیکه اگر شما قصد عبادت به طریق شرعی و اسلامی را داشته باشید نیاز نیست که در کلیسا آن را انجام بدهید. پس همان گونه که در نماز خواندن تان داشتن وضو، جای پاک، تکبیر و اقامه واجب است تا نماز تان ادا و قبول گردد، در انتخاب ذعیم تان نیز باید تمام شرایط همین گونه باشد تا مسوول باقی نمانید. بناْ اشتراک شما در پروسه انتخابات دیموکراتیک تحت قیمومیت کشورهای استعماری، نه تنها که مسوولیت شما را مرفوع نمی‌کند، بلکه همان حرامی است که شما گویا نماز را بعد از این تصمیم گرفته اید که در کلیسا و به طریق غیر آن ادا نمایید.

نویسنده: احمد صالح احمدی

 

Print Friendly, PDF & Email

مردم نیز مشاهده کرده اند

ځمکه د استوګنې وړ سیارو له نوملړه وځي

نړۍ ته د بشر له راتګ راهیسي انسانانو د وسایلو او تکنالوژۍ له پلوه دومره …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *