رسوایی جنسی حاصل  نظام دیموکرتیک

از نظام دیموکرتیک غیر از این دیگر چی می توان انتظار داشت؛ رسوایی جنسی حاصل ۱۸ سال تطبیق دیموکراسی در کشور است.

دموکراسی تا این دم اقشار مختلف را به قربانی گرفته است. توده بزرگ مردم که امروز زیر خط فقر قرار دارند، به سبب تطبیق دیموکراسی است. سیستم طبقاتی در نظام دموکراسی به دلیل تجمع ثروت، عده محدود را به قله رفاه میرساند، بالعکس تعداد کثیری را به بردگی کشانده محتاج لقمه نانی می سازد.

آمار سرسام آور بیکاری باز هم از نتیجه تطبیق دموکراسی است. مشقت فرار از کشور، تحمل خم و پیچ کوه، دشت ، دریا  و سپردن سینه در مقابل گلوله در صفوف جنگ از ناگزیری و بیکاری مردم است.

فساد اداری، مواد مخدر، اعتیاد، نا امنی، فرار ازمنزل و ده ها مشکل دیگر از موارد است که از بطن دموکراسی تولد شده است.

تازه تشت رشوه جنسی در برابر شغل و نمره کامیابی در دانشگاه ها از بام دموکراسی پایین افتاده است.

هرچند این اولین بار نیست که رسوایی جنسی در ادارات برملا می شود، قبل از این هم مقامات دولتی در نهاد های مختلف متهم به آزار و اذیت جنسی شده بودند. در صفوف پولیس، اردو، محابس، فرودگاه و جاهای دیگر؛ اما این بار از مرکز حراست و پاسداری از نوامیس ملی صورت می گیرد که جای پرسش برانگیز است.

مهمتر ازهمه و به اساس گفته های مشاور ارشد پشین ریس جمهور، تجاوز جنسی به شکل سازمان یافته به منظور ترویج فحشا صورت می گیرد.

اظهار تنفر و انزجار مردم در برابر این رسوایی سازمان یافته به شدت بلند بود، تقاضای پی گیری عاملین قضیه و جلوگیری از همچو موارد در آینده از خواست های اقشار مختلف جامعه است. ولی بی اعتمادی به نهاد های عدلی و قضایی هم از سوی قربانیان جنسی و هم از سوی مردم آشکاررا اظهارمیشود. حتی قربانیان حادثه عدم مراجعه شان به نهاد های مذکور را آلوده بودن دست اندر کاران نهاد ها به انواع فساد به خصوص فساد جنسی خواندند. آنها گفتند در مقابل رسیده گی به پرونده جنسی شان تقاضای جنسی صورت گرفته است.

این تنها مورد کوچک افشای کثافات دموکراسی در دل دولت است. اوج فساد در شرکت های خصوصی، نهاد های مدنی، موسسات داخلی و خارجی، هوتل  ها، پایگاه های نظامی، شفاخانه ها، دستگاه های مخابراتی، ورزشگاه ها… مانند یخ زیر آب می ماند که پنهان باقی مانده است.

افغانستان در طول تاریخ خود به این حد بی عزت و رسوا نشده بود؛ بلکه برای دفاع از عزت و ناموس خود با هر ابر قدرتی رزمیده است، و در این راستا قربانی های بسیاری را متحمل شده است.

در ۱۸ سال گذشته چی برنامه های صورت گرفت که مردم در مقابل ناموس و عزت شان اینقدر بی پروا شده اند و در مقابل بزرگترین رسوایی ناموسی سکوت اختیار کرده اند.

قطعاً از تاثیرات تهاجم فرهنگی غرب است که دیگر مردم توجه به عزت خواهر، خانم و حتی مادر خود ندارند.

هرچند شاید تلاش های فردی برای حفظ آبرو و عزت خانواده ها صورت گیرد اما فایده ندارد، چون این از نتایج تطبیق دموکراسی است و طبعا راه حل آن نیز مبارزه برعلیه دموکراسی و مفکوره های آن است.

نویسنده: سروش سیحون

Print Friendly, PDF & Email

مردم نیز مشاهده کرده اند

ځمکه د استوګنې وړ سیارو له نوملړه وځي

نړۍ ته د بشر له راتګ راهیسي انسانانو د وسایلو او تکنالوژۍ له پلوه دومره …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *