عید؛ مکثی بر وضعیت فعلی و برگشت به اصل!

حلول پر میمنت عید سعید اضحی را بر کافه‌ی امت ملیاردی؛ از مراکش الی سین‌کیانگ(ایغورها) و از استانبول الی هند، تبریک و تهنیت عرض میدارم!

همه میدانید که ما به صفت یک مجموعه‌ی عظیم از بشریت، امروز در بغرنج‌ترین وضعیت سیاسی، اجتماعی و اقتصادی قرار داریم. مجموعه‌ی هستیم که در طول تاریخ، بشریت شاهد؛ برخورد عادلانه، منصفانه و بشردوستانه ما بودند و تاریخ‌شان یادآور این حسن نیت ما مسلمانان بوده است. حتی غیر مسلمانان(مشرکین، یهودیان، مسیحیان و…) خود را از بدنه‌ی ما مسلمانان جدا احساس نمی‌کردند. در خوشی و غم با مسلمانان بودند.

با گذشت سال‌های متمادی در چنین فضای مملو از صمیمیت، اخوت و هم‌دیگرپذیری، دیگر اقبال وحدت امت بهم خورد؛ تفرق، منازعه، ملیت‌گرایی، وطن پرستی و تجزیه طلبی چنان فضاگیر شد که تا چشم بهم زدن، کشورهای زیادی با نام و نشان‌های مختلف ظاهر شد و بالای مسلمانان میخ‌کوب گردید.

آیا می‌شود تاریخ طلایی، تمدن ۱۴۰۰ ساله‌ و پر از افتخارات خود را یک‌شبه، به باد فراموشی بسپاریم؟ و آیا مناسب است که نظم زندگی خود را از فضای ۱۰۰ سال اخیر که همش گند و مسمومیت‌های فکری و عملی است؛ چنان رنگ و بو بخشیم که گذشته خود را نادیده گیریم؟ و آیا تجربه ۱۰۰ سال اخیر از حاکمیت نظم فاسد بشری ما را قناعت می‌دهد تا بدیلی را جستجو و جاگزین‌اش نگردانیم.

با درک همه‌ی مصایب، مشکلات، ناملایمات، جنگ‌های کشنده، تفرقه، زدوبند‌ها، اشغال و استعمار، اسلام زدایی، اوج گیری فحشا؛ در میان ما امت اسلامی باید حس تحرک، مبارزه و تغییر اوج گیرد. وضعیت نابسامان و بغرنج فعلی شایسته مایی که؛ سال‌ها علم‌بردار انسانیت، حاکمیت خالق بشر، تمدن ارج‌گذار، دولت پر از عدل و انصاف بودیم؛ نیست.

بلی برادران و خواهران گرامی ام!

الله سبحانه و تعالی فرصت‌های استثنایی را برای مسلمانان هر از گاهی پیشکش می‌دارد؛ تا اینکه بخود آیند و از نو بپا خواسته، به نظم خالق شان برگردند؛ مثلا رمضان، شب‌قدر، روز عرفه، عیدها، حج بیت‌الله و توفیق عمل به خیر؛ بنأ هر کس با دست‌یابی به فرصت‌ها آن را غنیمت شمرده، دنبال کسب هدایت و رضایت خالقش گردد.

برادران مسلمانم یکی از فرصت‌های اساسی عید است؛ عید به معنی عودت و بازگشت به اصل مان است، اصلی که به اساس نظم خالق مان زندگی می‌کردیم، هیچ مانعی برای وحدت مان نبود، مرزهای کاذب استعماری وجود نداشت، مسلمانان تحت اشغال و استعمار بسر نمی‌بردند، جنگ ما واحد، کتاب مان واحد، دولت مان واحد و ارزش‌های مان واحد بود، رنگ و نژاد مختلف اما باهم برادر بودیم، امر به معروف و نهی از منکر وجود داشت، همدیگر پذیری و کمک به هم فضا بود. اما از زمانی‌که استعمار با تلاش‌های پیگیرشان، پیکره‌ی عظیم الجثه امت را ضربه وارد کرد و خاینین داخلی با همدستی به اجیران استعمار زمینه ساز قدرت‌گیری شان با نابود کردن قدرت واقعی شان گردید، بدبختی ما مسلمانان آغاز شد که الی اکنون بخود نیامده‌ایم، به نظم خالق مان برگشت نکرده‌ایم، به اساس مان رجوع ‌نکرده‌ایم و دوباره به وحدت مان عودت ننموده‌ایم.

در اخیر امیدوارم خواب غفلت و فراموشی عظیمی که برای ما از ناحیه عدم پرداختن به اعاده‌ی دوباره زندگی اسلامی است، با فرا رسیدن این عید که پیام‌اش برگشت به اصل و وحدت است دوباره برگردیم؛ وقتی در روز عرفه تماشا میکنم که مرزی، تعصبی و هیچ مسئله‌ی نمی‌تواند مانع وحدت شان شود و همه باهم تمثیل وحدت می‌کنند. پس آیا وحدت دوباره ممکن نیست که مرزی نباشد و همه با شناسنامه‌های مسلمان معرفی شویم؟

نویسنده: پارسا ارسلان

Print Friendly, PDF & Email

مردم نیز مشاهده کرده اند

د استعمار تر سیوري لاندې خپلواکي

د پنځلسمې پېړۍ په وروستیو کې د عثماني خلافت له کمزوره کېدلو سره سم ځواکمنو …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *