//----------------------------------------------------------------------- fb instant afticles

نشست مسکو؛ گفت‏گوی بین الافغانی یا اسلوب نوین امریکایی!؟

پس از اشغال مستقیم افغانستان درسال 2001م توسط ایالت متحده امریکا و دیگر قوت‏های غربی، همواره پلان‏ها و استراتیژی‏های مختلف و زهرآگین در قبال این سرزمین تحت عنوانِ” پیمان راه‏بردی و امنیتی” معنقد گردیده؛ پیمان‏های که با خون ده‏ها هزار افغان آبیاری شده‏است. تازه‏ترین مورد از استراتیژی‏های کشنده‏ی امریکا، استراتیژی نظامی ترمپ برای افغانستان و جنوب آسیا بود؛ استراتیژی که با کشتارده‏ها هزار انسان، ظاهرا به شکست مواجه شده‏است. حالا که این استراتیژی ناکارآمد از آب درآمده‏است، دنبال راه‏برهای هستند که بدون جنگ و هزینه‏های هنگفت نظامی اهداف استعماری و جهان‏خواری شان را در منطقه به پیش ببرند.
روی این ملحوظ، امریکا مصمم است تا با کشانیدن پای طالبان به میز مزاکره اهدافش را به شکل و شمایل دیگر به پیش ببرد. تاجای که دیده می‏شود در این کار پیش‎‏رفت‏های چشم‏گیری هم داشته است. از نشست‏های دوحه و مسکو گرفته تا سفرهای چندین دوره‏ی خلیل‏زاد که کشورهای مهم و تاثیرگذار در پروسه صلح افغانستان را دور زده‏است، معلوم می‏شود که امریکا تا این قسمت کار کنترول گفت‏گوهای صلح را در قبضه دارد.
پس از شکل‏گیری گفت‏گوهای صلح میان طالبان و خلیل‏زاد، تلاش‏ها براین است که روزنه‏ی پیدا شود تا این گفتگوها توسط طالبان و دولت افغانستان به رهبری و نظارت مستقیم امریکا به پیش برده شود. چیزی‏که تا امروز نتیجه مطلوب نداششته؛ علت ناکامی آن عدم مشروع خواندن دولت افغانستان توسط طالبان می‏باشد. طالبان همواره بیان نموده‏اند که با دولت دست نشانده هیچ‏نوع گفت‏گوی ندارند.
ما شاهد نشست‏های مکرری میان دیپلومات‏های امریکایی و طالبان هستیم، خصوصا نشست شش روزه میان خلیل‏زاد و نماینده طالبان در دفتر قطر. تا این‏جای کار مشروعیت سیاسی دولت غنی بیش‏تر از پیش زیر پرسش قرار گرفته‏است. از همین جهت است که غنی بنابر عدم حضور نماینده دولت‏اش در گفت‏گوهای صلح نسبت به هرزمان دیگر خود را بی‏ثبات حس می‏کند.
خلیل‏زاد همواره پافشاری نموده تا به این نشست‏ها رنگ و بوی افغانی بدهد، تلاش‏های‏که توسط گروهی از مجاهدین اسبق، سران حزبی و مقامات پیشین دولت افغانستان سرانجام دارد به موفقیت می‏رسد؛ موفقیت که در آن بُرد و شانس پیروزی امریکا نسبت به هر طرف دیگر این قضیه متصور است.
حالانکه نشست‏های مقدماتی و توافقات نسبی بین طالبان و دولت امریکا در غیاب دولت افغانستان و نماینده‏های مردم صورت گرفته‏است، تعدادی از سران حزبی و جهادی بنابر درخواست روسیه وارد مسکو شده‏اند. بنابر قول بسیار از تحلیل گران چنین به‏نظر می‏رسد که مسکو رشته گفتگوهای صلح را در دست دارد، و در پی انتقام‏گیری دوران جنگ سرد است؛ جنگ که امریکا توسط مجاهدین افغانستان شوروی سابق را به زانو در آورد. اما با درک شرایط که روسیه در قضایای مهم جهانی ایفا نموده‏است، به این نتیجه می‏رسیم که روسیه و دیگر قدرت‏های منطقوی بدون چراغ سبز نشان دادن امریکا هیچ کاری نمی‏کنند. این موضوع در قضیه سوریه به خوبی محسوس بود. همچنین ازتحریم نشست صلح مسکو توسط امریکا که در 4 سپتمبر 2018م قرار بود برگزار شود، می‏توان یاد نمود. مهم‏ترین دلیل تحریم این نشست توسط امریکا، می‏تواند آجندای آن باشد؛ آجندایی که منافع امریکا در اولویت آن قرار نداشت. بناء به صراحت گفته می‏توانیم که امروز اگر نشستی پیرامون صلح افغانستان در هرکجایی دنیا-مسکو، دوحه، جده و…- صورت می‏گیرد، با چراغ‏سبز امریکا جامه عمل می‏پوشد.
مجاهدین اسبق و سران احزاب در افغانستان همواره اشتباه‏هات سیاسی و دپلوماتیک را انجام داده‏اند؛ از جمله پس از امضای توافق‏نامه”بُن” بزرگ‏ترین اشتباه‏ شان اشتراک در پروسه”صلح مسکو”است. پروسه‏ی که وجه سیاه و ویران‏گر آن توسط این افراد پنهان نگه‏داشته می‏شود. پروسه‏ی که سایه‏ی ترسناک استعمار و اشغال امریکایی رنگ دیگری به‏خود می‏گیرد. امریکا همواره از این قشر در جاهای مختلف جهت مشروعیت بخشیدن اهداف و برنامه‏ای استعماری‏اش استفاده نموده‏است.
بنابراین، سران گفت‏گو کننده که به نماینده‏گی مردم افغانستان وارد مسکو شده‏اند، در واقع به یک پروسه کاملا امریکایی و نا مشروع، مشروعیت مردمی داده‏اند. این افراد کاری را به اتمام می‏رسانند که امریکا برای پایان آن حاضر به هر نوع قربانی و مصارف انگفت است. امریکا در این مقطع حساس بیش‏ترین استفاده را از این قشر می‏برد، چون؛ این جمع گفت‏گو کننده به یک صلح امریکایی و یک دولت مزدور و دست‏نشانده که هیج مشروعیت مردمی ندارد، مهر تایید می‏گذارند و این روند امریکایی را پوش مردمی می‏دهند.

نویسنده: فیصل سایس

Print Friendly, PDF & Email

مردم نیز مشاهده کرده اند

ایا کېدونکې سوله د جګړې پای دی؟

په تېره څلوېښت کلنه دوره کې د افغانستان د مسلمان ولس ډېر څه د جګړې …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *