//----------------------------------------------------------------------- fb instant afticles

نیروی ما زیاد؛ ولی وضعیت ما خراب!

چکیده:
مسلمانان با وجود داشتن نیرو، امکانات و منابع زیاد، زندگی خویش را در بدترین وضعیت امنیتی، اقتصادی، آموزشی و… سپری می‌کنند؛ چون مسلمانان به‌جای یک امت واحد بودن، خود را به ملیت‌های گونه‌گون تقسیم‌‌کرده و هر کدام شان به ملیت خویش افتخار می‌کنند. تا این ملیت‌های گونه‌گون به یک امت واحد مبدل نشوند؛ هرگز نمی‌توانند به این وضعیت نابسامان خویش سامان دهند.
واژگان کلیدی: سرزمین، مسلمانان، عقب‌ماندگی، ملیت، امت واحد و دولت واحد
امروزه درحالی‌که مسلمانان دارای امکانات و نیروی کثیر نظامی می‌باشند، روزگارِ خویش را در بدترین وضعیت امنیتی و اقتصادی سپری می‌کنند. زیرا طبق آمار و ارقام ارایه‌شده، تعداد مجموعی نیروهای نظامی (اردوهای سرزمین‌های اسلامی) نسبت به هریک از اعضای دایمی شورای امنیت سازمان ملل -که حرف اول را در جهان می‌زنند- هم به‌صورت فردی و هم به‌صورت یک‌جایی بیشتر است. در واقع نیروهای نظامیِ جهان اسلام از سازمان بریکس (سازمانی که متشکل از کشور‌های برزیل، روسیه، هند، چین و افریقای جنوبی می‌باشد) نیز پیشی گرفته اند. طوری‌که تعداد مجموعی اردوهای جهان اسلام به مرز 22 میلیون، از پنج عضو دایمی شورای امنیت سازمان ملل به مرز 15 میلیون و از سازمان بریکس به مرز 17 میلیون می‌رسد.
درحالی‌که تعداد مجموعی نیروهای نظامی مسلمان از سازمان‌های ذکر شده زیاد است، مسلمانان در اقصی نقاط جهان به خصوص سرزمین‌های خویش در خون غلتیده و از هر سوی تحت آماج حملات نظامی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دشمنان دیرینه‌ی خود قرار گرفته اند. بر مقدسات شان در اقصی نقاط جهان تاخته شده و مورد توهین و تمسخر قرار می‌گیرد؛ اما از این نیروها برای نجات مسلمانان و حفظ ارزش‌ها و مقدسات اسلامی هیچ استفاده‌ی صورت نمی‌گیرد، چرا؟
هم‌چنان سرزمین‌های اسلامی بیشترین منابع طبیعی و انسانی را در خود جای داده و از بهترین موقعیت جغرافیایی و وضعیت اقلیمی برخوردار می‌باشند. طوری‌که 88 فیصد نفت و 64 درصد گاز طبیعی جهان در سرزمین‌های اسلامی به‌خصوص در خاورِ‌میانه وجود دارد. به لحاظ موقعیت، این سرزمین‌ها در وسط کره‌ی زمین قرار گرفته اند که ارتباط غرب و شرق بدون عبور از این سرزمین‌ها دشوار بوده و اکثر بنادر تجاری، راه‌های بحری، زمینی و هوایی از این سرزمین‌ها می‌گذرد، اما مسلمانان با وجود این همه نعمت‌های خداوندی در بدترین وضعیت اقتصادی و عقب‌ماندگی علمی و فناوری به‌سر می‌برند، چرا؟
به همین سان، قدرت نظامی و سلاح‌های جنگی مجموعه‌ی کشورهای مسلمان نشین کمتر از هر یک از اعضای دایمی شورای امنیت سازمان ملل نیست. زیرا طبق آمار و ارقام بررسی شده در سال 2008 م به لحاظ قدرت نظامی، سلاح‌های جنگی و سلاح‌های بازدارنده، تنها 6کشور مسلمان‌نشین از قبیل: ترکیه، مصر، ایران، مالزیا، اندونیزیا و پاکستان با هریک از اعضای دایمی شورای امنیت سازمان ملل رقابت کرده می‌توانند. با این حال، هر یک از اعضای دایمی شورای امنیت سازمان ملل، صاحب قدرت جهانی بوده و اراده‌ی خویش را بر جهانیان تحمیل‌کرده و شهروندانِ شان در امنیت نسبی به سر می‌برند؛ اما مسلمانان که به لحاظ مجموعی دارای عین قدرت و نیروی نظامی هستند، نه تنها که صاحب قدرت جهانی نبوده، حتی در سرزمین‌های خود حکومت کرده نمی‌توانند و مردمان شان در بدترین وضعیت امنیتی به سر می‌برند، چرا؟
یگانه دلیلی که مسلمانان با وجود داشتن امکانات وافر، ارتش کثیر، منابع طبیعی غنی، جمعیت زیاد و در اختیار داشتن موقعیت‌های استراتیژیک جهان، نمی‌توانند از عزت، ناموس و ارزش‌های اسلامی دفاع کنند و امنیت، ثبات و رفاه نسبی را در سرزمین‌های خویش حاکم سازند، عدم وحدت مرزی-سیاسی، نبود حاکمیت سیاسی اسلام و در کل متفرق بودن شان تحت نام ها، شعارها و ارزش‌های گونه‌گون که هیچ ربطی به عقیده و باور‌های شان ندارد، می‌باشد.
امروزه مسلمانان بجای این‌که به ارزش‌های اسلامی افتخار کرده و طبق عقیده‌ و باور‌های خود، وحدت خویش را تحت چتر یک دولت واحد اسلامی حفظ نمایند، خود را به بیش از پنجاه کشور کوچک تقسیم‌کرده و به ارزش‌های پوچ و بی‌معنی؛ مثل وطن، ملیت، زبان، قوم و… افتخار کرده و به‌خاطر همین ارزش‌های پوچ و بی‌معنی همدیگر خود را به خاک و خون می‌کشانند.
ما مسلمانان زمانی از این ظرفیت‌ها و نعمت‌های خداوندی می‌توانیم به نحو احسن استفاده نماییم که به این ارزش‌های پوچ و بی‌معنای وطن‌پرستی، قوم‌پرستی، ملیت‌گرایی، مذهب‌گرایی و… خاتمه داده، به‌جای این‌که منابع و ظرفیت‌های خویش را علیه هم‌دیگر استفاده نماییم. طبق عقیده و باور‌های خود وحدت مرزی – سیاسی خویش را حفظ کرده و همه تحت چتر یک دولت واحد اسلامی در آیم.
زیرا کشورهای مسلمان‌نشین هر کدام شان به تنهایی ضعیف بوده و توانایی مقابله با دشمنان دیرینه‌ی خویش را نداشته و به آسانی تحت استعمار کشورهای استعمارگر قرار می‌گیرند؛ اما زمانی‌که این کشورهای کوچک مسلمان‌نشین تحت چتر یک دولت واحد اسلامی در آیند، قدرت شان چند برابر شده و به یک ابر قدرت جهانی تبدیل خواهند شد که نه‌تنها امنیت، ثبات و رفاه نسبی را در سرزمین‌های اسلامی حاکم می‌سازند، بلکه با تطبیق نظم الهی در جهان، امنیت، ثبات و رفاه را در اقصی نقاط جهان حاکم خواهند ساخت.

نویسنده: احمد‌یاسر احمدی

Print Friendly, PDF & Email

مردم نیز مشاهده کرده اند

د فاتحینو تورې اوس د خپلو وروڼو په وینو سرې دي

غورچاڼ: د مسلمانانو له دې بې ساري ځواک څخه د مسلمانانو د ژغورلو او ساتلو …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *