//----------------------------------------------------------------------- fb instant afticles

چرا نباید به گفتگو های صلح خوشبین بود؟!

از زمانیکه گفتگوهای صلح با طالبان روی میز آمریکائیان قرار گرفت، موضوع صلح بحث داغ تحلیل گران و سیاسیون و حتی مردم عام افغانستان گردیده است که همه در مورد رسیدن به صلح نظر داشته و در مورد آن سخن می‌رانند؛ چون مردم عام از جنگ‌های که در پشت آن منافع استعماری تأمین ‌شود خسته شدند و به دنبال صلح واقعی هستند.
اما چیزی‌که باعث ایجاد پرسش شده آمدن صلح واقعی در حضور نیروهای آمریکایی است که در هفده سال حضور و چهار سال بعد از امضای پیمان امنیتی با آنها اوضاع امنیتی نه تنها بهتر نشده بلکه کشتار و بی‌بندباری و رنج و درد مردم بیشتر از پیش افزایش یافته است.
پس آیا ممکن است در حضور نیروهایی خارجی به رهبری آمریکا به صلح واقعی دست یافت؟ اگر پاسخ منفی‌ست، پس با خروج نیروهایی آمریکایی چی واقع می‌شود؟!
اگر به این پرسش‌ها، پاسخ واقع‌بینانه بدهیم، در می‌یابیم که هدف آمریکا هیچ‌گاه آوردن صلح واقعی که مردم خواهانش هست نبوده و امروز هم آنچه توسط آمریکا با جدیت تمام، بنام صلح و پروسه‌ی آن دنبال می‌شود رسیدن به صلح واقعی و توقف جنگ و کشتار نه؛ بلکه هدف آن صلح آمریکایی که همانا تداوم جنگ و کشتار با اسلوب دیگری می‌باشد است.
اما در مورد خروج نیروهایی آمریکایی باید گفت؛ در قدم اول زود است که این نیروها افغانستان را ترک کنند، اگر بسیار خوشبینانه قضاوت شود که نیروهایی نظامی آمریکا، افغانستان را ترک خواهند کرد این به هیچ وجه به معنی خروج کامل شان نیست، چون نیروهایی استخباراتی شان را در افغانستان حفظ خواهند کرد، قسمی‌که دونالد ترامپ رییس جمهور امریکا اخیراً در مصاحبه خود با تلویزیون سی‌بی‌اس به پاسخ این پرسش که “آیا برنامه‌ای برای نگهداشتن تعدادی از نیروها در افغانستان دارد،” گفت: “بله من در آنجا مأموران اطلاعاتی را حفظ خواهم کرد. مأموران اطلاعاتی واقعی را.”
در قدم دوم هدف از خروج نیروهایی نظامی آمریکا به معنی دست کشیدن از دخالت در امور افغانستان نمی‌باشد بلکه ضمن کاهش در مصارف خود و استفاده از دیگران برای دنبال کردن اهداف‌اش، بحیث وسیله برای قانع ساختن جانب مقابل از آن استفاده می‌کند، چون یکی از موارد اساسی‌که طالبان برای قبول نظم آمریکایی به آن اصرار می‌ورزند، خروج نیروهای آمریکائی است.
بناء با قبول آن آمریکا قسمی وانمود خواهد کرد که به طالبان امتیاز قائل شده پس آنها هم بپذیرند که با کوتاه آمدن در مواردی باید در حکومت بعدی سهیم شوند و تعهد بسپارند که هیچ تهدیدی از افغانستان به آمریکا نخواهد شد؛ قسمی‌که این موضوع را نمایندگان طالبان در گفتگو های صلح بار بار تکرار کردند.
این تعهد بعداز آمدن طالبان و شریک شدن شان در قدرت برای آمریکا خوب خواهد بود، چون از تعهد شان بحیث بهانهء در آینده استفاده خواهند، تا مطابق به خواسته‌های‌شان بحیث پیاده نظام برای آمریکا عمل کنند نه خلاف آن.
اگر خلاف آن عمل کردند آن‌ وقت است که استخبارات آمریکا دست بکار شده عمل را سازمان‌دهی می‌کنند تا نشان دهند که مقتضای حضور آمریکا تهدید منافع‌اش بوده است. پس باید دوباره حضور ‌یابند و در صورت ایجاب پر رنگ‌تر از امروز حضور پیدا کنند و شاید هم با سپردن مسئولیت به شرکت های استخباراتی مثل بلک‌واتر خطرناکتر و وحشی تر از هر زمان دیگر حضور یابند و این موضوع را می‌توان از گفته های اخیر ترامپ که گفت: “اگر مجبور شدیم باز می‌رویم. طیاره‌های بسیار سریع السیر داریم…به سرعت باز می‌گردیم” درک کرد.

و اما چیزی دیگری‌که مردم و حتی گروه های سطحی نگر و بی برنامه را اغوا نموده اینست که چرا آمریکا با قوت تمام برای آوردن صلح تعهد می‌سپارد، در حالیکه هدف اش آوردن صلح نیست؟
اولا برای کسانیکه مسلمان اند نباید صرف خوش بینی‌ها معیار قضاوت‌شان باشد خصوصاً در قبال کسانیکه الله متعال آنها را چنین به معرفی گرفته است:

اِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللهِ الَّذينَ كَفَرُوا فَهُمْ لا يُوْمِنُونَ (55) الَّذينَ عاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ في كُلِّ مَرَّةٍ وَ هُمْ لا يَتَّقُونَ(56)

ترجمه: به یقین، بدترین جنبندگان نزد خدا، کسانى هستند که کافر شدند و ایمان نمى آورند. همان کسانى که با آنها پیمان بستى سپس هر بار عهد و پیمان خود را مى شکنند و (از پیمان شکنى و خیانت،) پرهیز ندارند [انفال: 56و55]
پس کیست که آنها را بهتر از الله سبحانه و تعالی بشناسد. اما آنهائیکه بیشتر از هرچیز به تجربه باور دارند و همیشه می‌خواهند بعد از به تجربه گرفتن یقین کنند، کافی است که تنها به تعهدات آمریکا در هفده سال گذشته به خصوص چهار سال بعد از امضای پیمان ننگین امنیتی نگریسته و بیا‌ندیشند اگر اهل عبرت و خرد هستند، که از نشست بن تا پیمان استراتیژیک و امنیتی چی‌قدر آمریکا به تعهدات خود پابند بوده و برای جامه‌ی عمل پوشانیدن به تعهدات‌اش کوشیده است، درک خواهد کرد که تعهدات آمریکا جز این نیست که روی یخ بنویسی و به آفتاب بگذاری که نمی‌توانی حتی اثری از آن را هم دریابی.

نویسنده: شهیر نورزاد

Print Friendly, PDF & Email

مردم نیز مشاهده کرده اند

ایا کېدونکې سوله د جګړې پای دی؟

په تېره څلوېښت کلنه دوره کې د افغانستان د مسلمان ولس ډېر څه د جګړې …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *