تکیه بر اژدها!

یکی از نیازمندی‌های که بشر در طول حیات خویش متکی بر آن است، امنیت و آرامش خاطر می‌باشد که در موجودیت آن بتواند امور زنده‌گی خویش را به خوبی به پیش برد. مسؤلیت دولت‌ها اینست تا نیازمندی‌های رعیت خود را تا حد توان تأمین کند که از آن جمله تأمین فضای مصؤن زنده‌گی، موضوع اساسی را شکل می‌دهد. طبیعی است که هر دولت بنا بر ضعف‌داخلی، باید با ایجاد روابط ‌سیاسی با کشور‌های دیگر، تلاش ورزد تا مصؤنیت لازم را در کشور تحکیم کند.  این کار ممکن نیست مگر اینکه آن کشور مورد اعتماد وی قرار داشته باشد. افغانستان نیز برای تأمین صلح و امنیت سر‌تا‌سری بالای امریکا اعتماد کرده و پیمان‌امنیتی بست. اما آیا امریکا واقعا کشور قابل اعتماد و متعهد بر پیمان است؟ موضوع مهم دیگر اینکه نتیجۀ این پیمان تا حال چی بوده است؟

امریکا کشوری‌ست که در عهد‌شکنی شهرۀ جهانی است، طور مثال؛ در سال 1944م و در پایان جنگ جهانی دوم، این کشور در کنفرانس «بروتون وودز» توافق نمود که «طلا» پشتوانۀ دالر می‌باشد؛ یعنی یک انس طلا را به ارزش 35 دالر تعیین کرد». اما در سال 1971م ریچارد نیکلسون رئیس جمهور وقت، این پیمان را زیر پا گذاشت. از آن زمان تا اکنون دالر بدون پشتوانۀ طلا، داد‌و‌ستد می‌شود. تعهد‌شکنی امریکا با کوریای‌شمالی، خروج امریکا از سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی ملل‌متحد، خروج امریکا از پیمان تغییرات‌اقلیمی پاریس صرف چند مثال محدودی‌ست که واضحاً از عهد‌شکنی‌های این کشور نماینده‌گی می‌کند. هم‌چنان بعد از بستن پیمان‌امنیتی، کشور پاکستان مکرراً بالای خاک افغانستان حملات راکتی را انجام داد، اما دیده شد که امریکا هیچ عکس‌العملِ در مقابل آن نشان نداد.

از زمان عملی‌شدن پیمان‌امنیتی تا حال دیده شده است که قضیۀ امنیت و صلح کاملاً برعکس زمان چرخیده است. توقع مردم افغانستان از پیمان‌امنتی این بود که دیگر شکار حملات انتحاری، انفجار بمب‌های جاده‌یی نشوند؛ از خطر موتر‌های پر از بمب دور بوده و از سقوط ولایت خویش در امان بمانند. ولی متأسفانه که نه تنها انتحار، انفجار و نا‌امنی کم نشد؛ بلکه نسبت به قبل بیشتر شد. و اما تعجب‌آور این که با نزدیک شدن پروسۀ صلح انتحار، انفجار، قتل و کشتار مردم بی‌گناه افغانستان نیز هر روز بیش‌تر گردیده است. پس این را باید درک کنید که با اعتماد بر اژدهای خون‌خوار چو امریکا جز تداوم ذلت، قتل و کشتار، نا‌‌امنی و نابودی خود چیزی دیگری را نمی‌توان نصیب شد. اسلام واضحاً اعتماد بر کفار را در قرآن رد نموده است. الله سبحانه‌و‌تعالی می‌فرماید:

وَلَن تَرْضَىٰ عَنكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَىٰ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُم بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

]بقره :120[

ترجمه: هرگز یهود و نصاری از تو راضی نخواهند شد (تا به طور کامل، تسلیم خواسته‌‌های آن ها شوی) از آیین (تحریف یافته) آنان پیروی‌کنی. بگو: «هدایت، تنها هدایت الهی‌ست!» و اگر از هوی و هوس‌های آنان پیروی‌کنی، بعد از آنکه آگاه شده‌ای، هیچ سر‌پرست و یاوری از سوی خدا برای تو نخواهد بود.

نویسنده: مدثر احمدی

Print Friendly, PDF & Email

مردم نیز مشاهده کرده اند

ځمکه د استوګنې وړ سیارو له نوملړه وځي

نړۍ ته د بشر له راتګ راهیسي انسانانو د وسایلو او تکنالوژۍ له پلوه دومره …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *